บทที่ 34 ตัดสินใจเงียบๆ

พอได้ยินว่าเฉินปู้ฝานจะรับน้องสาวเป็นนักเลง หลินอู่ฟูก็ยิ่งร้อนใจ เขาดึงหลินจือเซี่ยเปลี่ยนทิศทาง เดินไปทางซุ้มประตูหิน

"กลับบ้านกับพี่ เว้นแต่แม่จะเห็นด้วยต่อหน้าพี่ ไม่งั้นพี่ไม่ยอมให้เธอไปกับเขาแน่"

กลัวว่าเดินเร็วเกินไปน้องสาวจะเจ็บเท้า จึงไม่กล้าออกแรงมาก

หลินจือเซี่ย

บทที่ 35 ไม่ใช่คนที่เหมาะกับการเรียนหนังสือ

หลินจือเซี่ยรีบยื่นมือรับ

"ขอบคุณพี่ฝูอันค่ะ"

เธอยิ้มพลางเปิดหนังสือในมือ ตัวอักษรของเสิ่นฝูอันเขียนลื่นไหล เป็นระเบียบ ดูสบายตา

สิ่งเดียวที่ไม่คุ้นคือ ตัวอักษรที่นี่ไม่มีเครื่องหมายวรรคตอน ต้องแบ่งประโยคเอง

เพราะชาติก่อนเคยท่องมาบ้าง เนื้อหาตอนต้นยังจ

บทที่ 36 ล้างล้างก็ยังใช้ได้

สำนักศึกษาในแสงอรุณ ส่งกลิ่นหมึกฟุ้ง อิฐสีเขียวกระเบื้องสีดำ ดูสง่างามน่าเกรงขาม

ยืนอยู่ใกล้ๆ รู้สึกถึงความสงบที่นำไปสู่ความก้าวไกล

นักเรียนสะพายถุงผ้าทยอยเข้าสำนัก ไม่นานเสียงอ่านหนังสือก็ดังออกมาจากด้านใน

รอบๆ สำนักสะอาดเรียบร้อย

นอกจากร้านหนังสือสี่ร้านเรียงกันทางซ้