บทที่ 33 ข้าว่าน้องสาวเธอเหมาะมากกว่า

"ได้ค่ะ" หลินจือเซี่ยลุกขึ้น หยิบหน่อไม้ไผ่สี่หน่อจากกองตรงหน้าส่งให้ป้า "เลือกหน่อใหญ่ๆ ให้แล้วค่ะ"

ป้าหัวเราะพลางส่งเงินหกเหรียญให้เธอ

"เด็กน้อยฉลาดจริง อนาคตคงไม่ธรรมดาแน่"

หลินจือเซี่ยยิ้มตอบ "ขอบคุณค่ะป้า เดินทางดีๆ นะคะ"

พูดยังไม่ทันขาดคำ จู่ๆ ก็มีคนต

บทที่ 34 ตัดสินใจเงียบๆ

พอได้ยินว่าเฉินปู้ฝานจะรับน้องสาวเป็นนักเลง หลินอู่ฟูก็ยิ่งร้อนใจ เขาดึงหลินจือเซี่ยเปลี่ยนทิศทาง เดินไปทางซุ้มประตูหิน

"กลับบ้านกับพี่ เว้นแต่แม่จะเห็นด้วยต่อหน้าพี่ ไม่งั้นพี่ไม่ยอมให้เธอไปกับเขาแน่"

กลัวว่าเดินเร็วเกินไปน้องสาวจะเจ็บเท้า จึงไม่กล้าออกแรงมาก

หลินจือเซี่ย

บทที่ 35 ไม่ใช่คนที่เหมาะกับการเรียนหนังสือ

หลินจือเซี่ยรีบยื่นมือรับ

"ขอบคุณพี่ฝูอันค่ะ"

เธอยิ้มพลางเปิดหนังสือในมือ ตัวอักษรของเสิ่นฝูอันเขียนลื่นไหล เป็นระเบียบ ดูสบายตา

สิ่งเดียวที่ไม่คุ้นคือ ตัวอักษรที่นี่ไม่มีเครื่องหมายวรรคตอน ต้องแบ่งประโยคเอง

เพราะชาติก่อนเคยท่องมาบ้าง เนื้อหาตอนต้นยังจ