บทที่ 309 สมควรแล้วที่พวกเจ้าจะรวย

หลินจี้หมิงเรียกผู้ชายห้าคนมาเก็บข้าวโพดเมื่อวาน พอตกเย็นกลับบ้าน ในลานบ้านเต็มไปด้วยสีทอง ข้าวโพดกองเป็นภูเขา

จ้าวอวี้เจินชวนนางเหลียง ป้าเกย์บ้านข้างๆ นางโจวและนางหลิวมาช่วยทำข้าวและแป้งตากบนราวไม้ไผ่ก่อน แล้วจึงเริ่มแกะเมล็ดข้าวโพด

แม้จะเป็นคนที่ทำงานมาตลอด

บทที่ 310 เงินคนรวยได้ง่าย

ไม่ว่าชายหญิงแก่เด็ก ทุกคนได้ขนมถั่วเหลืองคนละหนึ่งสองชิ้น หลินจี้หมิงบอกว่าไม่กิน แต่จือเซี่ยก็ยัดให้หนึ่งชิ้น

เด็กๆ ได้ขนมถั่วเหลือง กระโดดโลดเต้นวิ่งไปด้านข้าง มองหน้ากันยิ้ม แล้วค่อยๆ กัดทีละนิด หวงแหนเหลือเกิน

มีแต่ลูกสาวเล็กของนางโจวที่กินเลอะเทอะ น้ำลายทำให้ขนมถ

บทที่ 311 - การต่อรอง

ร้านค้าบริเวณท่าเรือเปิดเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับผู้คนที่แวะเวียนมาเดินเที่ยวหรือชมบรรยากาศก็มากขึ้นกว่าแต่ก่อน

การเดินทางทางเรือไปอำเภอนั้นทั้งสะดวกและประหยัดกว่ารถม้า ไม่เพียงแต่นักเดินทางระหว่างตำบลซีโข่วกับอำเภอหลินอันเท่านั้น แม้แต่พ่อค้าที่ขนส่งสินค้าระหว่างสองที่นี้ก็