บทที่ 307 เจ้ารู้จักหินก้อนนี้ไหม?

จือเซี่ยได้ยินแล้วพูดขึ้น

"ถ้าวันนี้ร้านยังไม่มีคนมากเหมือนเดิม พรุ่งนี้พ่อไม่ต้องไปร้านแล้วอยู่บ้านช่วยแม่ดีไหม หาคนที่ไว้ใจได้จากหมู่บ้านมาแทนก็ได้ พอถึงเวลายุ่งจริงๆ เขาอาจจะชำนาญแล้ว"

ก่อนที่จ้าวอวี้เจินจะพูด หลินจี้หมิงพยักหน้าเห็นด้วยก่อน

"ข้าว่าได้"

"ได้

บทที่ 308 แร่ตะกั่วเงิน

จือเซี่ยรีบพยักหน้า

"ได้ ขอรบกวนท่านด้วย"

เฉินปู้ฝานยิ้มมุมปาก โบกมือแล้วเดินไปทางท่าเรือ "ไปละ"

เมื่อมีเฉินปู้ฝานช่วย จือเซี่ยก็ไม่จำเป็นต้องไปถนนใหม่แล้ว อู่ฟูเห็นน้องสาวกลับมาเร็วก็ยิ่งงงหนัก

แม้น้องสาวจะบอกว่าจะกลับมาเร็วๆ ก่อนออกไป

แต่ความเร็วในการกลับมาครั้งนี้ เร็

บทที่ 309 สมควรแล้วที่พวกเจ้าจะรวย

หลินจี้หมิงเรียกผู้ชายห้าคนมาเก็บข้าวโพดเมื่อวาน พอตกเย็นกลับบ้าน ในลานบ้านเต็มไปด้วยสีทอง ข้าวโพดกองเป็นภูเขา

จ้าวอวี้เจินชวนนางเหลียง ป้าเกย์บ้านข้างๆ นางโจวและนางหลิวมาช่วยทำข้าวและแป้งตากบนราวไม้ไผ่ก่อน แล้วจึงเริ่มแกะเมล็ดข้าวโพด

แม้จะเป็นคนที่ทำงานมาตลอด