บทที่ 305 - หินสีเทาเข้ม

"ประดับทองคงไม่ถึงขนาดนั้น แต่ก็ดีขึ้นเรื่อยๆ วันนี้หนูนับคร่าวๆ ที่ท่าเรือตอนนี้มีเรือไม่ต่ำกว่าสิบห้าลำ"

จือเซี่ยพูดพลางจุ่มนิ้วในถ้วยน้ำแล้ววาดบนโต๊ะ

"ดูสิ ตรงนี้คือเมืองซีโค่ว ข้ามแม่น้ำทแยงไปคือเมืองหลินอัน ไปทางตะวันออกสามสิบหลี่คือเมืองเผิงซาน ไปทางตะวันตกสี่สิบหล

บทที่ 306 สัญชาตญาณการเอาตัวรอด

จือเซี่ยกำลังขุดดินพลางเรียกพี่ชาย "พี่ มาดูนี่หน่อย หินก้อนนี้พี่รู้จักไหม?"

อู่ฟูเข้าไปดูใกล้ๆ แล้วส่ายหัว "ไม่เคยเห็น" แล้วหันไปมองน้องสาว "เจ้าหายไปนานขนาดนี้ เพื่อมาขุดหินก้อนนี้เหรอ?"

จากมุมมองของเขา มันดูเหมือนเรื่องเล่นๆ ไปหน่อย

จือเซี่ยยังคงขุดต่อไปโดยไม

บทที่ 307 เจ้ารู้จักหินก้อนนี้ไหม?

จือเซี่ยได้ยินแล้วพูดขึ้น

"ถ้าวันนี้ร้านยังไม่มีคนมากเหมือนเดิม พรุ่งนี้พ่อไม่ต้องไปร้านแล้วอยู่บ้านช่วยแม่ดีไหม หาคนที่ไว้ใจได้จากหมู่บ้านมาแทนก็ได้ พอถึงเวลายุ่งจริงๆ เขาอาจจะชำนาญแล้ว"

ก่อนที่จ้าวอวี้เจินจะพูด หลินจี้หมิงพยักหน้าเห็นด้วยก่อน

"ข้าว่าได้"

"ได้