บทที่ 294 กลายเป็นติดหนี้บุญคุณเขา

จือเซี่ยกลับพูดว่า "เดี๋ยวถ้าลุงเอ้อร์เหมากินไม่อิ่ม ไปทำเพิ่มในครัวก็ได้ นี่ก็แค่ชิมรสชาติเท่านั้นนะคะ ลุงเอ้อร์เหมานั่งก่อนเถอะ"

หนิวเอ้อร์เหมาจึงนั่งลงข้างโต๊ะ

จือเซี่ยหยิบตะเกียบกลางมาอีกหลายคู่ และแจกชามให้ทุกคน ให้ทุกคนตักชิมทุกอย่างดูว่ารสชาติเป็นอย่างไร

บทที่ 295 ปิดร้านก่อนเวลา

ร้านใหม่เริ่มทดลองเปิดแล้ว

ครั้งนี้ จือเซี่ยตั้งชื่อร้านแบบเรียบง่าย เรียกว่า "ร้านอาหารตระกูลหลิน"

แม้ชื่อจะเรียบง่าย แต่การตกแต่งภายในไม่ได้มักง่าย แม้จะไม่มีของตกแต่งราคาแพง แต่ทุกมุมล้วนผ่านการวางแผนอย่างพิถีพิถันของจือเซี่ย

ระเบียงทางเดินจากถนนเก่าถึงท่าเรือซ่อมแซมเ

บทที่ 296 ท่าทีของตระกูลเถา

ครอบครัวตระกูลเถามาถึงหมู่บ้านซิ่งฮวาแล้ว

จ้าวอวี้เจินเพิ่งต้อนรับแขกให้นั่งในลานบ้าน และให้เหลียงซื่อชงชาให้พวกเขา เมื่อได้ยินเสียงครวญครางของลูกชายคนเล็กในห้อง จึงอธิบายสถานการณ์ให้ทุกคนฟังแล้วกลับเข้าไปอุ้มลูกชาย

พ่อแม่ตระกูลเถาพอนั่งลงก็เหลียวมองไปรอบๆ

ส่วนคุณหนู