บทที่ 263: อย่าฝืนยิ้มถ้ายิ้มไม่ออก มันน่าเกลียด

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวอวี้เจินรู้สึกใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ตราบใดที่ยังไม่เห็นร่าง เธอก็ยังหลอกตัวเองได้ว่าสามียังมีชีวิตอยู่ แต่เมื่อนำร่างกลับมา ก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

เธอรู้สึกวิงเวียนศีรษะจนเกือบล้ม

โชคดีที่เหลียงซื่อและฉ่ายหยุนคอยประค

บทที่ 264 โชคดีพอสมควร

เมื่อได้ยินว่าท่านเฉียนดีกับเธอ เฉิงซื่อย่อมดีใจ แต่ก็ยังพูดว่า "แม้ท่านเฉียนจะรักเจ้า แต่ในจวนก็อย่าทำตัวหยิ่งผยองเกินไป"

หลินชุนซิ่งไม่ฟังคำบ่นของเฉิงซื่อเลย

"แม่ ตอนนี้เรามาจัดการเรื่องเรือนเก่าก่อนเถอะ ข้าพาคนมาเยอะขนาดนี้ คนของเฉินปู้ฝานคงไม่กล้าแตะต้องคนของจวนเฉียนหรอก

บทที่ 265 ไม่ว่าจะโตแค่ไหน ข้าก็ยังเป็นลูกสาวพ่อ

"เสียง?" ทุกคนมองหน้ากันไปมา "เสียงอะไร"

เสิ่นจี้จือกังวลว่าจะเป็นเสียงขอความช่วยเหลือจากใต้ดิน จึงให้สัญญาณทุกคนเงียบ แล้วลองถาม

"ใครพูดน่ะ? จี้หมิง ใช่เจ้าหรือไม่?"

ใต้ดิน หลินจี้หมิงสูดหายใจลึกสองครั้ง

"ใช่ข้า"

เสิ่นจี้จือดีใจ

"จี้หมิงยังมีชีวิต