บทที่ 262 แกจะทำอะไรฉันได้?

หม่าซื่อมองเฉิงซื่อด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง

"เห็นไหม? พวกนี้เป็นทรัพย์สินของลูกสาวฉันกับหลานๆ แกมายุ่งอะไรด้วย? แกกับลูกสาวหลานๆ ฉันก็ตัดญาติกันต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านซิ่งฮวาไปแล้ว ตอนนี้เห็นว่าเขามีเงินทอง ก็มาวุ่นวายอีก โลกนี้จะมีเรื่องดีๆ แบบนั้นได้ยังไง?"

เฉิงซื่อโก

บทที่ 263: อย่าฝืนยิ้มถ้ายิ้มไม่ออก มันน่าเกลียด

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวอวี้เจินรู้สึกใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ตราบใดที่ยังไม่เห็นร่าง เธอก็ยังหลอกตัวเองได้ว่าสามียังมีชีวิตอยู่ แต่เมื่อนำร่างกลับมา ก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

เธอรู้สึกวิงเวียนศีรษะจนเกือบล้ม

โชคดีที่เหลียงซื่อและฉ่ายหยุนคอยประค

บทที่ 264 โชคดีพอสมควร

เมื่อได้ยินว่าท่านเฉียนดีกับเธอ เฉิงซื่อย่อมดีใจ แต่ก็ยังพูดว่า "แม้ท่านเฉียนจะรักเจ้า แต่ในจวนก็อย่าทำตัวหยิ่งผยองเกินไป"

หลินชุนซิ่งไม่ฟังคำบ่นของเฉิงซื่อเลย

"แม่ ตอนนี้เรามาจัดการเรื่องเรือนเก่าก่อนเถอะ ข้าพาคนมาเยอะขนาดนี้ คนของเฉินปู้ฝานคงไม่กล้าแตะต้องคนของจวนเฉียนหรอก