บทที่ 261 การมองการณ์ไกล

เนื่องจากอุบัติเหตุเมื่อวาน เหลียงซื่อและฉ่ายหยุนไม่ได้กลับไปนอนที่ห้องตัวเอง เหลียงซื่อและหม่าซื่อนอนเฝ้าจ้าวอวี้เจินที่ห้องโถง ส่วนฉ่ายหยุนนอนห้องเดียวกับหลินจือเซี่ย ทั้งเป็นเพื่อนและช่วยดูแลเด็กด้วย

ตอนที่หลินจือเซี่ยตื่น ฉ่ายหยุนไม่อยู่ในห้องแล้ว เธอมองออกไปนอกห้อง

บทที่ 262 แกจะทำอะไรฉันได้?

หม่าซื่อมองเฉิงซื่อด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง

"เห็นไหม? พวกนี้เป็นทรัพย์สินของลูกสาวฉันกับหลานๆ แกมายุ่งอะไรด้วย? แกกับลูกสาวหลานๆ ฉันก็ตัดญาติกันต่อหน้าผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านซิ่งฮวาไปแล้ว ตอนนี้เห็นว่าเขามีเงินทอง ก็มาวุ่นวายอีก โลกนี้จะมีเรื่องดีๆ แบบนั้นได้ยังไง?"

เฉิงซื่อโก

บทที่ 263: อย่าฝืนยิ้มถ้ายิ้มไม่ออก มันน่าเกลียด

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จ้าวอวี้เจินรู้สึกใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ตราบใดที่ยังไม่เห็นร่าง เธอก็ยังหลอกตัวเองได้ว่าสามียังมีชีวิตอยู่ แต่เมื่อนำร่างกลับมา ก็ไม่อาจหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

เธอรู้สึกวิงเวียนศีรษะจนเกือบล้ม

โชคดีที่เหลียงซื่อและฉ่ายหยุนคอยประค