บทที่ 257 พ่อต้องกลบเกลื่อนไม่ได้แน่

เหอเสี่ยวหูสะกดกลั้นความรู้สึกอยู่พักใหญ่ ก่อนจะกล่าวด้วยความเศร้าใจ "ฉันสบายดี แต่เธอสิ ต้องลำบากมาก"

"มันก็ผ่านไปแล้ว"

ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหนในอดีต มันก็เป็นเรื่องในอดีต คนเราต้องมองไปข้างหน้า

เหอลาเหมยก้มลงลูบท้องด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

"อวี้เหมยกับเสี่ยวเหนียนก็

บทที่ 258 เกิดเหตุไม่คาดฝัน

จ้าวอวี้เจินสูดลมหายใจเฮือก

"เจ้านี่จริงๆ ไม่ได้ดูแลบ้านก็เลยไม่รู้ว่าข้าวของแพงขนาดไหน เดือนละสองตำลึง จ่ายค่าจ้างคนได้ตั้งหกเจ็ดคน คนเดียวแทนได้เจ็ดคนเลยนะ"

ที่ภูเขาหม่อนมีคนงานเจ็ดคน เดือนหนึ่งใช้เงินสองตำลึงหนึ่งเฉียน

ยุ่งมาสองเดือนกว่า ไม่นับภูเขาและต้นหม่อน จ่ายไ

บทที่ 259 พ่อเป็นอะไรหรือ?

ชาวบ้านคนอื่นมองหน้ากัน สูดลมหายใจเฮือก ในใจเกิดความหวาดกลัวขึ้นมา

คิดว่าก็แค่ขุดคลองเหมือนทุกครั้ง แต่ไม่นึกว่าที่นี่จะต้องแลกด้วยชีวิตคน

หลินสุ่ยเซิงที่ชอบหาโอกาสขี้เกียจหลบอยู่หลังฝูงชน ในฐานะน้องชายแท้ๆ ของหลินจี้หมิง บนใบหน้ากลับไม่เห็นความเศร้าโศก ยิ่งกว่านั้นยัง