บทที่ 20 พูดให้ตัวเองเข้าใจ

เมื่อได้ยินภรรยาบ่นไม่หยุด หลินสุ่ยเซิงก็รู้สึกรำคาญ

"พอได้แล้ว เธอก็อย่าได้ขึ้นไม้ขึ้นมือ สิ่งซิ่งเป็นแค่เด็กสาวตัวน้อย จะกินได้มากแค่ไหน? เธอกับแม่ก็แค่สองปาก ส่วนสายรองเรามีตั้งหกคน อีกอย่าง เธอก็จะได้แต่งงานในเร็วๆ นี้ สินสอดที่จะได้มาก็คุ้มกับค่าเนื้อที่เธอกินไปนี

บทที่ 21 อย่าคิดมากเกินไป

หลัวซื่อเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงที่ได้ยิน เมื่อเห็นหลินจือเซี่ย ใบหน้าเธอแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่เพราะเด็กสาวคนนี้ไม่ค่อยออกจากบ้าน เธอเห็นไม่บ่อยนัก จึงจำไม่ได้ในทันที

เมื่อเห็นสีหน้าแบบนั้น หลินจือเซี่ยรีบแนะนำตัว

"หนูชื่อหลินจือเซี่ย มาถามเรื่

บทที่ 22 นั่งเกวียนวัว

รั้วบ้านยังซ่อมไม่เสร็จ และบ้านเก่าก็อยู่ติดภูเขา กลัวว่าจะเกิดเรื่องตอนกลางคืน จ้าวซงเฉวียนและจ้าวซงเสียงจึงปรึกษากัน ก่อนที่จะสร้างรั้วเสร็จ พี่น้องสองคนจะผลัดกันมาเฝ้าแม่และน้องๆ โดยนอนในห้องติดกับจ้าวอวี้เจินและจือเซี่ยกับอู่ฟู

ส่วนซื่อไห่ก็ยังอยู่กับจ้าวอวี้เจินและลูกส