บทที่ 19 คนตะกละอันดับหนึ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากสั่งให้หลินจือเซี่ยดูแลหลินซื่อไห่แล้ว จ้าวอวี้เจินก็พาหลินอู่ฟูไปที่ตลาดในเมือง

ไม่ใช่ว่าไม่อยากพาลูกสาวไปด้วย แต่เธอตัวเล็กแขนขาบอบบาง เดี๋ยวก็บ่นว่าของหนัก เดี๋ยวก็บ่นว่าทางไกล ก่อนหน้านี้ฟังเฉิงซื่อบ่นก็รำคาญพอแล้ว ไม่อยากฟังลูกสาวบ่นอีก

ครั

บทที่ 20 พูดให้ตัวเองเข้าใจ

เมื่อได้ยินภรรยาบ่นไม่หยุด หลินสุ่ยเซิงก็รู้สึกรำคาญ

"พอได้แล้ว เธอก็อย่าได้ขึ้นไม้ขึ้นมือ สิ่งซิ่งเป็นแค่เด็กสาวตัวน้อย จะกินได้มากแค่ไหน? เธอกับแม่ก็แค่สองปาก ส่วนสายรองเรามีตั้งหกคน อีกอย่าง เธอก็จะได้แต่งงานในเร็วๆ นี้ สินสอดที่จะได้มาก็คุ้มกับค่าเนื้อที่เธอกินไปนี

บทที่ 21 อย่าคิดมากเกินไป

หลัวซื่อเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงที่ได้ยิน เมื่อเห็นหลินจือเซี่ย ใบหน้าเธอแสดงความประหลาดใจเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะรังเกียจ แต่เพราะเด็กสาวคนนี้ไม่ค่อยออกจากบ้าน เธอเห็นไม่บ่อยนัก จึงจำไม่ได้ในทันที

เมื่อเห็นสีหน้าแบบนั้น หลินจือเซี่ยรีบแนะนำตัว

"หนูชื่อหลินจือเซี่ย มาถามเรื่