บทที่ 196 ทุกครอบครัวต่างมีเรื่องให้ต้องกังวล

ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวเหมือนคนดูแลบ้านชี้ไปที่ถ้วยชาอีกรสชาติหนึ่งและถามหลินจือเซี่ย

"คุณหนู ขอลองชิมรสชาติอีกอันได้ไหมครับ? ถ้าอร่อย ผมจะซื้อกลับไปอีกกระปุก"

หลินจือเซี่ยยิ้มและตอบว่า "ได้แน่นอนค่ะ"

แล้วเธอก็ตักน้ำงาดำให้เขาชิมอีกถ้วยเล็ก

หลังจากชิม

บทที่ 197 ทำไมหลอกใครก็ได้นะ?

ตอนนี้เพิ่งผ่านช่วงเช้า คิดว่าภัตตาคารจินเปยกำลังว่าง หลินจือเซี่ยเก็บของเรียบร้อย ให้น้าสะใภ้ช่วยขนไหเต้าหู้หมักขึ้นรถลา และไปเรียกอู่ฟูที่ห้องโถงหน้าให้ขับรถลาพาเธอไปภัตตาคารจินเปยสักหน่อย

อู่ฟูถูกหลินจือเซี่ยใช้งานบ่อยจนเป็นนิสัย หูได้ยินเสียง สมองยังไม่ทันตอบสนอง

บทที่ 198 เงินหมดก็หาใหม่ได้

หลินจือเซี่ยตั้งใจจะปฏิเสธ เพราะตอนออกจากบ้านก็ไม่ได้บอกว่าจะกินข้าวที่นี่ เดี๋ยวพ่อเห็นเธอไม่กลับ ไม่รู้จะกังวลแค่ไหน

อีกอย่าง นอกจากหมู่บ้านตระกูลจ้าว เธอก็ไม่เคยกินข้าวที่บ้านคนอื่น จู่ๆ ก็รู้สึกไม่คุ้น

แต่หลัวซื่อมีน้ำใจมาก ทำให้เธอไม่กล้าปฏิเสธ

คิดว่าในเมื่อเฉินป