บทที่ 197 ทำไมหลอกใครก็ได้นะ?

ตอนนี้เพิ่งผ่านช่วงเช้า คิดว่าภัตตาคารจินเปยกำลังว่าง หลินจือเซี่ยเก็บของเรียบร้อย ให้น้าสะใภ้ช่วยขนไหเต้าหู้หมักขึ้นรถลา และไปเรียกอู่ฟูที่ห้องโถงหน้าให้ขับรถลาพาเธอไปภัตตาคารจินเปยสักหน่อย

อู่ฟูถูกหลินจือเซี่ยใช้งานบ่อยจนเป็นนิสัย หูได้ยินเสียง สมองยังไม่ทันตอบสนอง

บทที่ 198 เงินหมดก็หาใหม่ได้

หลินจือเซี่ยตั้งใจจะปฏิเสธ เพราะตอนออกจากบ้านก็ไม่ได้บอกว่าจะกินข้าวที่นี่ เดี๋ยวพ่อเห็นเธอไม่กลับ ไม่รู้จะกังวลแค่ไหน

อีกอย่าง นอกจากหมู่บ้านตระกูลจ้าว เธอก็ไม่เคยกินข้าวที่บ้านคนอื่น จู่ๆ ก็รู้สึกไม่คุ้น

แต่หลัวซื่อมีน้ำใจมาก ทำให้เธอไม่กล้าปฏิเสธ

คิดว่าในเมื่อเฉินป

บทที่ 199 จิตใจคับแคบ

ได้ยินพ่อพูดแบบนี้ หลินจือเซี่ยก็มีความมั่นใจ

กลับไปถึงแม้แม่จะไม่เห็นด้วย ก็คงไม่กล้าขัดหน้าพ่อ อย่างมากก็แค่ด่าเธอสองสามประโยค

ยังไงเธอก็หน้าหนา โดนด่าไม่กี่คำก็ไม่เจ็บ เอาที่ดินมาก่อนค่อยว่ากัน นี่เป็นช่องทางเงินที่ส่งมาถึงมือ ต้องคว้าไว้ให้แน่น

ก็แค่มีเงินจำกัด ไม่งั้นเธอ