บทที่ 195 ช่วงซบเซาชั่วคราว

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินจือเซี่ยอำลาผ้าห่มอุ่นๆ อย่างไม่เต็มใจ หลังจัดของและกินอาหารเช้าแล้ว ก็ไปเมืองกับรถลาของบ้าน

แป้งรากบัวและเครื่องเคียงให้หลินจี้หมิงเอาไปที่ร้านก่อน ส่วนเธอกับเหอลาเหมยลงจากรถลาที่ร้านผ้าปัก

มองไปรอบๆ ไม่เพียงแต่ร้านเครื่องประดับและร้านเครื่องสำอาง

บทที่ 196 ทุกครอบครัวต่างมีเรื่องให้ต้องกังวล

ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวเหมือนคนดูแลบ้านชี้ไปที่ถ้วยชาอีกรสชาติหนึ่งและถามหลินจือเซี่ย

"คุณหนู ขอลองชิมรสชาติอีกอันได้ไหมครับ? ถ้าอร่อย ผมจะซื้อกลับไปอีกกระปุก"

หลินจือเซี่ยยิ้มและตอบว่า "ได้แน่นอนค่ะ"

แล้วเธอก็ตักน้ำงาดำให้เขาชิมอีกถ้วยเล็ก

หลังจากชิม

บทที่ 197 ทำไมหลอกใครก็ได้นะ?

ตอนนี้เพิ่งผ่านช่วงเช้า คิดว่าภัตตาคารจินเปยกำลังว่าง หลินจือเซี่ยเก็บของเรียบร้อย ให้น้าสะใภ้ช่วยขนไหเต้าหู้หมักขึ้นรถลา และไปเรียกอู่ฟูที่ห้องโถงหน้าให้ขับรถลาพาเธอไปภัตตาคารจินเปยสักหน่อย

อู่ฟูถูกหลินจือเซี่ยใช้งานบ่อยจนเป็นนิสัย หูได้ยินเสียง สมองยังไม่ทันตอบสนอง