บทที่ 194 กล้าบ่นแต่ในใจ

ไหลหนี่ส่ายหัวไปมาเหมือนกลอง

"อย่าทำร้ายฉันเลย ถ้าแม่รู้ว่าฉันมาขอให้เธอลดงานให้ ต้องฉีกฉันเป็นชิ้นๆ แน่"

หลินจือเซี่ยมองเธอ

"ไม่ได้เกินจริงขนาดนั้นหรอกมั้ง?"

"จริงๆ มันเกินจริงขนาดนั้นแหละ" ไหลหนี่มองเข้าไปในบ้าน "หลังจากแม่ฉันทำงานที่บ้านเธอหนึ่งเดือน เดิมทีคิดว่าช่วงน

บทที่ 195 ช่วงซบเซาชั่วคราว

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินจือเซี่ยอำลาผ้าห่มอุ่นๆ อย่างไม่เต็มใจ หลังจัดของและกินอาหารเช้าแล้ว ก็ไปเมืองกับรถลาของบ้าน

แป้งรากบัวและเครื่องเคียงให้หลินจี้หมิงเอาไปที่ร้านก่อน ส่วนเธอกับเหอลาเหมยลงจากรถลาที่ร้านผ้าปัก

มองไปรอบๆ ไม่เพียงแต่ร้านเครื่องประดับและร้านเครื่องสำอาง

บทที่ 196 ทุกครอบครัวต่างมีเรื่องให้ต้องกังวล

ชายวัยกลางคนที่แต่งตัวเหมือนคนดูแลบ้านชี้ไปที่ถ้วยชาอีกรสชาติหนึ่งและถามหลินจือเซี่ย

"คุณหนู ขอลองชิมรสชาติอีกอันได้ไหมครับ? ถ้าอร่อย ผมจะซื้อกลับไปอีกกระปุก"

หลินจือเซี่ยยิ้มและตอบว่า "ได้แน่นอนค่ะ"

แล้วเธอก็ตักน้ำงาดำให้เขาชิมอีกถ้วยเล็ก

หลังจากชิม