บทที่ 18 มื้อนี้ต้องกินด้วยกันแน่นอน

จ้าวอวี้เจินยิ้มพูด "พี่ใหญ่พี่รองเอาข้าวมาให้เยอะขนาดนี้ น้องก็ขอบคุณมากแล้ว แต่อย่างที่ว่า พี่น้องต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน อะไรที่ควรจ่ายก็ต้องจ่าย"

เธอรู้ว่าพี่ชายและพี่สะใภ้เป็นคนดี ตอนนี้เธอพาลูกๆ แยกออกมาจากตระกูลหลิน อู่ฟูก็ยังเล็ก ต่อไปคงต้องรบกวนพี่ชายอี

บทที่ 19 คนตะกละอันดับหนึ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากสั่งให้หลินจือเซี่ยดูแลหลินซื่อไห่แล้ว จ้าวอวี้เจินก็พาหลินอู่ฟูไปที่ตลาดในเมือง

ไม่ใช่ว่าไม่อยากพาลูกสาวไปด้วย แต่เธอตัวเล็กแขนขาบอบบาง เดี๋ยวก็บ่นว่าของหนัก เดี๋ยวก็บ่นว่าทางไกล ก่อนหน้านี้ฟังเฉิงซื่อบ่นก็รำคาญพอแล้ว ไม่อยากฟังลูกสาวบ่นอีก

ครั

บทที่ 20 พูดให้ตัวเองเข้าใจ

เมื่อได้ยินภรรยาบ่นไม่หยุด หลินสุ่ยเซิงก็รู้สึกรำคาญ

"พอได้แล้ว เธอก็อย่าได้ขึ้นไม้ขึ้นมือ สิ่งซิ่งเป็นแค่เด็กสาวตัวน้อย จะกินได้มากแค่ไหน? เธอกับแม่ก็แค่สองปาก ส่วนสายรองเรามีตั้งหกคน อีกอย่าง เธอก็จะได้แต่งงานในเร็วๆ นี้ สินสอดที่จะได้มาก็คุ้มกับค่าเนื้อที่เธอกินไปนี