บทที่ 17 ดูซิว่าเจ้าจะแข็งกร้าวไปได้นานแค่ไหน

จ้าวอวี้เจินมองคนโง่คนนั้นด้วยความประหลาดใจ

"หลี่ซิ่วหลาน เจ้ายังมีหน้าอีกหรือ? ฉันไม่ได้เป็นคนเชิญหมอผีมา ใครเชิญก็ให้คนนั้นจ่าย กรรมใครกรรมมันก็ตกอยู่กับคนนั้น"

พูดจบ ไม่รู้เป็นอย่างไร ท้องฟ้าก็มีเสียงฟ้าร้องดังสนั่น ทำให้หลี่ซิ่วหลานตกใจหดตัวถอยหลั

บทที่ 18 มื้อนี้ต้องกินด้วยกันแน่นอน

จ้าวอวี้เจินยิ้มพูด "พี่ใหญ่พี่รองเอาข้าวมาให้เยอะขนาดนี้ น้องก็ขอบคุณมากแล้ว แต่อย่างที่ว่า พี่น้องต้องคิดบัญชีให้ชัดเจน อะไรที่ควรจ่ายก็ต้องจ่าย"

เธอรู้ว่าพี่ชายและพี่สะใภ้เป็นคนดี ตอนนี้เธอพาลูกๆ แยกออกมาจากตระกูลหลิน อู่ฟูก็ยังเล็ก ต่อไปคงต้องรบกวนพี่ชายอี

บทที่ 19 คนตะกละอันดับหนึ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากสั่งให้หลินจือเซี่ยดูแลหลินซื่อไห่แล้ว จ้าวอวี้เจินก็พาหลินอู่ฟูไปที่ตลาดในเมือง

ไม่ใช่ว่าไม่อยากพาลูกสาวไปด้วย แต่เธอตัวเล็กแขนขาบอบบาง เดี๋ยวก็บ่นว่าของหนัก เดี๋ยวก็บ่นว่าทางไกล ก่อนหน้านี้ฟังเฉิงซื่อบ่นก็รำคาญพอแล้ว ไม่อยากฟังลูกสาวบ่นอีก

ครั