บทที่ 166 เก็บเมล็ดบัวในบึง

เฉินโส่วไฉ่ขมวดคิ้วมองไปทางหลินจือเซี่ย ในหมู่บ้านซิ่งฮวาไม่เคยได้ยินว่ามีสาวคนไหนว่ายน้ำเป็น อยากไปก็บอกว่าอยากไป ไม่จำเป็นต้องโกหกไม่ใช่หรือ?

หลัวซื่อรู้ว่าสามีตนเป็นคนตรงๆ จึงดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ

"ถ้าเด็กอยากไปก็พาไปดูหน่อยสิ เดี๋ยวไปยืมแพไม้จากบ้านลุงเฉิง คอยดูอยู่ร

บทที่ 167 ไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่น้อย

จือเซี่ยมองไปที่ริมบึง เฉินโส่วไฉ่และเฉินต้าหลี่ขุดรากบัวมาได้มัดใหญ่จากบึง ล้างสะอาดวางไว้ที่ริมฝั่ง รอใส่ตะกร้า จะได้ไม่ทำเสื้อผ้าเปื้อนโคลน

เฉินโส่วไฉ่ล้างมือและเท้าแล้วขึ้นฝั่ง

"รากบัวพอแล้ว มากกว่านี้กินไม่หมดก็เสียของ คราวหน้าอยากกินค่อยมาขุดใหม่"

ชาวบ้า

บทที่ 168 คิดอะไรก็ทำอย่างนั้น

จือเซี่ยยิ้มไม่พูดอะไร

โดนตุ๋น?

ถ้าเธอใจดำหน่อย คนที่ควรกังวลเรื่องนี้น่าจะเป็นคนอื่นมากกว่า

"ตะกร้าและพุทราเปรี้ยวรวมกันสิบสี่จินสองตำลึง ตะกร้าบ้านเราสองจินสองตำลึง สิบสี่จินสองตำลึงลบสองจินสองตำลึง พุทราเปรี้ยวมีสิบสองจิน จินละสองเหรียญก็เป็นยี่สิบสี่เหรียญ ป้าลอ