บทที่ 165 ว่ายน้ำเป็นก็ไม่ช่วย

เมื่อพ่อลูกกลับมาที่ร้านอาหารพร้อมต้นไม้และกรงไก่เป็ดห่านที่ส่งเสียงจ้อกแจ้ก อู๋ฟู่ถึงกับตะลึง

โอ้โห!

ไม่ใช่ไปขายสมุนไพรหรอ?

ทำไมเอาต้นไม้กับสัตว์ปีกกลับมาเยอะแยะ?

เห็นได้ชัดว่าน้องสาวคนเดิม แต่เงินไม่เคยอยู่นิ่ง

เงินที่อยู่ในมือน้องสาว ไม่มีแม้แต่เหรียญเดียวที่จะอุ่

บทที่ 166 เก็บเมล็ดบัวในบึง

เฉินโส่วไฉ่ขมวดคิ้วมองไปทางหลินจือเซี่ย ในหมู่บ้านซิ่งฮวาไม่เคยได้ยินว่ามีสาวคนไหนว่ายน้ำเป็น อยากไปก็บอกว่าอยากไป ไม่จำเป็นต้องโกหกไม่ใช่หรือ?

หลัวซื่อรู้ว่าสามีตนเป็นคนตรงๆ จึงดึงแขนเสื้อเขาเบาๆ

"ถ้าเด็กอยากไปก็พาไปดูหน่อยสิ เดี๋ยวไปยืมแพไม้จากบ้านลุงเฉิง คอยดูอยู่ร

บทที่ 167 ไม่ยอมเสียเปรียบแม้แต่น้อย

จือเซี่ยมองไปที่ริมบึง เฉินโส่วไฉ่และเฉินต้าหลี่ขุดรากบัวมาได้มัดใหญ่จากบึง ล้างสะอาดวางไว้ที่ริมฝั่ง รอใส่ตะกร้า จะได้ไม่ทำเสื้อผ้าเปื้อนโคลน

เฉินโส่วไฉ่ล้างมือและเท้าแล้วขึ้นฝั่ง

"รากบัวพอแล้ว มากกว่านี้กินไม่หมดก็เสียของ คราวหน้าอยากกินค่อยมาขุดใหม่"

ชาวบ้า