บทที่ 11 การหยิบของโดยไม่ถามก็คือการขโมย

หลินจือเซี่ยอุ้มหน่อไผ่สองหน่อไปที่ร้านอาหารเล็กๆ แห่งหนึ่งไม่ไกล

"ลุง พวกคุณต้องการหน่อไผ่ไหมคะ? พวกเราขุดมาใหม่ๆ เพิ่งโผล่ยอด สดและอ่อนมาก ยังเหลืออยู่บ้าง ถ้าต้องการเราขายราคาถูกให้ค่ะ"

ชายวัยกลางคนคนนั้นตั้งใจจะปฏิเสธ แต่เห็นเด็กสาวผอมเหมือนลิง ดูน่าส

บทที่ 12 การขอเงินง่ายกว่าขายผัก

คำพูดเบาๆ ไม่กี่ประโยค แทบจะทำให้เฉิงซื่อกระโดดลงจากเตียง

"เจ้าพูดเหลวไหล!"

เธอทุบโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างแรง ตะโกนว่าจ้าวอวี้เจินรังแกแม่สามี ชีวิตทนไม่ไหวแล้ว

หลินสุ่ยเซิงขมวดคิ้ว กำลังจะก้าวไปพูดอะไรบางอย่าง

จ้าวอวี้เจินใจเย็นมาก "ถ้าแม่ไม่กลัวทำลายชื่อเสียงของซิ

บทที่ 13 จะเป็นคนถูกผีสิงหรือ?

หลินสุ่ยเซิงเป็นคนแรกที่ไม่เห็นด้วย

"จะทำอย่างนั้นได้อย่างไร? พี่สะใภ้ใหญ่ก็เป็นลูกสะใภ้ของแม่เหมือนกัน จะไม่ดูแลแม่ได้อย่างไร? ถึงพี่ชายจะไม่อยู่แล้ว แต่อู่ฟูกับซื่อไห่ก็เป็นลูกของพี่ชาย อีกอย่างแม่ก็ยกเรือนเก่าให้พวกเจ้าอยู่ไม่ใช่หรือ? จะพูดว่าแม่ไม่ได้ให้อะไรสายให