บทที่ 82 นี่มันประเมินค่าไม่ได้เลยนะ

“เพราะมีเพียงเวลาที่ผมทำงานเท่านั้น ผมถึงรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่”

เขาพูดเสียงเบามาก ไม่มีเสียงออกมาเลย หูของถังซินได้ยินแต่เสียงกรอบแกรบของใบไม้ ฟังประโยคนั้นที่พูดออกมาไม่ออกก็เลยถามออกไป “ประธานมู่ คุณพูดว่าไงนะคะ”

เธออยากจะเดินหน้าไปใกล้

บทที่ 83 มู่เสี่ยวซูเรียกเธอว่าภรรยา

จากปากของมู่เฉินหย่วน ถังซินจึงรู้ว่าผู้ช่วยจางเป็นคนค้นพบพืชชนิดนี้ บางครั้งเขาได้รับกระดาษที่เขียนที่อยู่จากชาวตุรกีที่เป็นคนที่นี่

พอได้มูลค่าของพืชมาผู้ช่วยจางรีบรายงานมู่เฉินหย่วนทันที เพียงแต่ที่อยู่บนว่ากระดาษเป็นภาษาอังเกอร์ที่เกือบจะสาบสูญไปเลยแ

บทที่ 84 ระวังบ้าอะไรกันล่ะ มีลูกเสียที่ไหนกัน

นะ นี่มันเรื่องอะไรเนี่ย

“เสี่ยวซู คุณดื่มเหล้ามากไปแล้วใช่ไหม...” สักพักถังซินถึงกลับมาพูดเสียงเดิมของตัวเองได้ มองมู่เฉินหย่วนอย่างสั่น ๆ “สมองเบลอไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย”

เป็นไปไม่ได้หรอก เธอเห็นมู่เสี่ยวซูดื่มเหล้าไปแค่ชามเดียวเองนะ