บทที่ 81 เรื่องพวกนี้ ให้ผู้ชายทำก็พอ

ตรงที่เฉินคางยืนเห็นมู่เฉินหย่วนชโงกหัวออกมาจากรถพอดี สีหน้าเคร่งขรึม สายตาแบบนั้นทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว

“ประธานมู่สวัสดีครับ”

มู่เฉินหย่วนแค่ “อืม” เบา ๆ “คุยเสร็จแล้วก็ขึ้นรถ เดี๋ยวฝนตกจะตกแล้ว”

“อากาศดีขนาดนี้ ฝนไม่น่าจะตกนะคะ” ถังซินมองท้

บทที่ 82 นี่มันประเมินค่าไม่ได้เลยนะ

“เพราะมีเพียงเวลาที่ผมทำงานเท่านั้น ผมถึงรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่”

เขาพูดเสียงเบามาก ไม่มีเสียงออกมาเลย หูของถังซินได้ยินแต่เสียงกรอบแกรบของใบไม้ ฟังประโยคนั้นที่พูดออกมาไม่ออกก็เลยถามออกไป “ประธานมู่ คุณพูดว่าไงนะคะ”

เธออยากจะเดินหน้าไปใกล้

บทที่ 83 มู่เสี่ยวซูเรียกเธอว่าภรรยา

จากปากของมู่เฉินหย่วน ถังซินจึงรู้ว่าผู้ช่วยจางเป็นคนค้นพบพืชชนิดนี้ บางครั้งเขาได้รับกระดาษที่เขียนที่อยู่จากชาวตุรกีที่เป็นคนที่นี่

พอได้มูลค่าของพืชมาผู้ช่วยจางรีบรายงานมู่เฉินหย่วนทันที เพียงแต่ที่อยู่บนว่ากระดาษเป็นภาษาอังเกอร์ที่เกือบจะสาบสูญไปเลยแ