บทที่ 80 เธอคนนี้ช่างเสียงดังเอะอะโวยวาย

ผู้ช่วยจางรู้สึกลังเลใจ จึงเอ่ยออกมาว่า “ประธานมู่?”

“ผมเห็นว่าคุณค่อนข้างตื่นเต้น” ประธานมู่เอ่ยปากออกมาด้วยเสียงเบาๆ “ทำไม มีแผนอะไรรึเปล่า?”

“ไม่ ไม่ ผมแค่แสดงความคิดเห็นออกมา” ผู้ช่วยจางรีบพูดขึ้น บนใบหน้าเริ่มมีเหงื่อไหลมากผิดปกติ “ผมไม่ค่

บทที่ 81 เรื่องพวกนี้ ให้ผู้ชายทำก็พอ

ตรงที่เฉินคางยืนเห็นมู่เฉินหย่วนชโงกหัวออกมาจากรถพอดี สีหน้าเคร่งขรึม สายตาแบบนั้นทำให้เขาสั่นไปทั้งตัว

“ประธานมู่สวัสดีครับ”

มู่เฉินหย่วนแค่ “อืม” เบา ๆ “คุยเสร็จแล้วก็ขึ้นรถ เดี๋ยวฝนตกจะตกแล้ว”

“อากาศดีขนาดนี้ ฝนไม่น่าจะตกนะคะ” ถังซินมองท้

บทที่ 82 นี่มันประเมินค่าไม่ได้เลยนะ

“เพราะมีเพียงเวลาที่ผมทำงานเท่านั้น ผมถึงรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่”

เขาพูดเสียงเบามาก ไม่มีเสียงออกมาเลย หูของถังซินได้ยินแต่เสียงกรอบแกรบของใบไม้ ฟังประโยคนั้นที่พูดออกมาไม่ออกก็เลยถามออกไป “ประธานมู่ คุณพูดว่าไงนะคะ”

เธออยากจะเดินหน้าไปใกล้