บทที่ 156

คุณว่ามันเหมือนเนื้อหมูไหม

พูดจบเธอถึงรู้สึกว่ามันไม่ใช่จึงมองย้อนกลับไป

มู่เฉินหย่วนกำลังถือกาแฟร้อนควันลอยยักคิ้วอยู่ นั่งวีลแชร์มองเธออย่างตื่นเต้นแต่ก็แกล้งทำเป็นนิ่ง

“นี่ ประตูนี้...”ถังซินอยากจะบอกว่าประตูไม่ได้ล็อก จากนั้นก็พบว่าคีย์การ์ดอยู่ในมือตัวเองก็เลยอาย “ก็

บทที่ 157

เห็นถังซินเหนื่อยจนเป็นลม เขาก็ปวดใจ

เห็นกาวเหม่ยซีเดินไปห้องประชุม มู่เฉินหย่วนเข็นวีลแชร์ตามไป แต่กลับไม่เข้าไป เห็นถังซินยืนหน้าโต๊ะผ่านประตูที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่ง มือชี้ไปที่โปรเจคเตอร์ด้านหลังแล้วพูดอะไรบางอย่าง

เขาลูบ ๆ เงาร่างบางนั้นที่เขาจับจ้องอยู่เงียบ ๆ

วันนี้หญิ

บทที่ 158

อ้าว ลูกเขยเองเหรอ

ถังซินสีหน้าดูอายมาก ยิ้มแห้ง ๆ รีบหันตัวหนีอย่างไว ด่าตัวเองอย่างแรงอยู่ในใจ แย่จริง ๆ ต้องกำเริบเสิบสานในบ้านของคนอื่นขนาดนี้เลยหรือไงเนี่ย

มู่เฉินหย่วนเห็นมือถือบนโต๊ะกาแฟของถังซินดังเลยเอามือผิดเพลง

“ถังซิน โทรศัพท์คุณ”

“น่าจะเป็นพี่หนุ่มส่งข