บทที่ 165 ถ้าไม่ใช่ฉันพี่ก็รับมือไม่ได้หรอก

"พี่เฉิน พี่จะมากไปเเล้วนะ ต่อไปฉันจะไม่มาดูพี่เเล้ว!" จู่ซือซือกล่าวออกไปอย่างโมโหพร้อมหันตัวเดินจากไป

เเต่ยังไม่ทันถึงปากประตูเธอก็เดินกลับมา

"พี่จู่ พี่โมโหอะไรก็อย่ามาลงที่ฉันสิ" ถังซินเห็นเธอเดินมายังถังซิน พลันระวังตัวขึ้นมา "คำพูดพวกน

บทที่ 166 เขาไม่ได้เป็นตัวอันตราย

ถังซินยากที่จะเข้าใจ

ลู่เหวินซูส่งอะไรให้เธอกันนะ มันมีความลับอะไรกัน

มู่เฉินหย่วนเอ่ยปากถาม "เป็นอะไรไป"

"ป่าว เเค่ข่าวไร้สาระในโทรศัพท์น่ะ" ถังซินจับโทรศัพท์ยัดเข้าไปในกระเป๋า เเล้วดันถังซินให้เดินไป "เเถวทะเลสาบคนเยอะดีจัง พวกเราไปดูเเถวนั้นก

บทที่ 167 สิ่งที่ทำให้เธอมีความสุข

ณ สนามบินหนานเฉิง

ซ่งจิ้งเหอกับเสื้อกันลมตัวหนึ่งซึ่งกำลังห่อหุ้มร่างกายอันผอมเพรียวของเธอดูมีสง่าราศีมาก หลังจากคุยโทรศัพท์กับลูกชายเสร็จ หน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ลากกระเป๋าไปที่โถงใหญ่

ของขวัญชิ้นนี้ ลูกต้องชอบอย่างแน่นอน

ห้องโถงข