บทที่ 164 พี่เฉินพี่เรียกมันทำไม

ขณะที่ถังซินกำลังเตรียมมื้อเช้าอยู่ในห้องครัว มู่เฉินหย่วนก็มองดูเธออยู่ที่ปากประตู ไม่เคลื่อนย้ายสายตาไปไหน ถังซินหันกลับมามองเขาหลายครั้งก็ยังคงเห็นเขามองเธออยู่ ทำให้เธอร้อนรนอยู่ไม่สุข

"อาน้อย คุณอ่านหนังสือพิมพ์ไปไม่ได้หรอ?"

จ้องมายังเธอซะขนาดนี้

บทที่ 165 ถ้าไม่ใช่ฉันพี่ก็รับมือไม่ได้หรอก

"พี่เฉิน พี่จะมากไปเเล้วนะ ต่อไปฉันจะไม่มาดูพี่เเล้ว!" จู่ซือซือกล่าวออกไปอย่างโมโหพร้อมหันตัวเดินจากไป

เเต่ยังไม่ทันถึงปากประตูเธอก็เดินกลับมา

"พี่จู่ พี่โมโหอะไรก็อย่ามาลงที่ฉันสิ" ถังซินเห็นเธอเดินมายังถังซิน พลันระวังตัวขึ้นมา "คำพูดพวกน

บทที่ 166 เขาไม่ได้เป็นตัวอันตราย

ถังซินยากที่จะเข้าใจ

ลู่เหวินซูส่งอะไรให้เธอกันนะ มันมีความลับอะไรกัน

มู่เฉินหย่วนเอ่ยปากถาม "เป็นอะไรไป"

"ป่าว เเค่ข่าวไร้สาระในโทรศัพท์น่ะ" ถังซินจับโทรศัพท์ยัดเข้าไปในกระเป๋า เเล้วดันถังซินให้เดินไป "เเถวทะเลสาบคนเยอะดีจัง พวกเราไปดูเเถวนั้นก