บทที่ 23

พี่เขยไม่พูดอะไรเลย เขากะจะออกเองสองแสน ถึงแม้ว่าสองแสนสำหรับบ้านเขามันจะไม่มากนัก แต่ฉันก็ไม่เห็นด้วย ถึงแม้ว่าพี่เขยจะยินยอม แต่เขายังมีแม่เขาอยู่ ฉันต้องนึกถึงท่านด้วยถูกไหม?

ฉันก็เป็นลูกสาวของแม่ฉัน แน่นอนว่าต้องช่วยแม่อยู่แล้ว ฉันให้พี่เขยออกหนึ่งแสน ฉันออกหนึ่งแสน พี่เขยก็ไม่ได้ขั

บทที่ 24

“หรือไม่ใช่?” ฉันกัดฟันถาม “ตอนที่ฉันกับตะวันแต่งงานกันใหม่ๆ ฉันก็คิดที่จะมีลูก แต่เขาบอกว่าเขาจะได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว ไม่อยากเสียงานเพราะมีลูก ยังไม่อยากมีลูก พอได้เลื่อนตำแหน่ง ก็บอกว่าฉันต้องจ่ายค่าผ่อนบ้านอีก ถ้าฉันท้องลางานเงินเดือนก็จะลดลง ไม่มีเงินจ่ายค่าผ่อนบ้าน พอจ่ายค่าบ้านหมด ก

บทที่ 25

ถามก็ไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วบอกฉันให้รีบกลับไป เขาไม่เคยเห็นหัวของครอบครัวฉันเลย ฉันทนมามากพอแล้ว สามีแบบนี้ มีไปแล้วมีประโยชน์อะไร?

ช่างเถอะ ฉันก็ไม่ต้องคาดหวังให้สามีของฉันเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแล้ว ไปอยู่บ้านพี่สาวดีกว่า ถึงแม้ว่าฉันไม่อยากเจอหน้าพี่เขยทุกวันก็ตาม

ฉันพึ่งถึงบ้า