บทที่ 23

พี่เขยไม่พูดอะไรเลย เขากะจะออกเองสองแสน ถึงแม้ว่าสองแสนสำหรับบ้านเขามันจะไม่มากนัก แต่ฉันก็ไม่เห็นด้วย ถึงแม้ว่าพี่เขยจะยินยอม แต่เขายังมีแม่เขาอยู่ ฉันต้องนึกถึงท่านด้วยถูกไหม?

ฉันก็เป็นลูกสาวของแม่ฉัน แน่นอนว่าต้องช่วยแม่อยู่แล้ว ฉันให้พี่เขยออกหนึ่งแสน ฉันออกหนึ่งแสน พี่เขยก็ไม่ได้ขั

บทที่ 24

“หรือไม่ใช่?” ฉันกัดฟันถาม “ตอนที่ฉันกับตะวันแต่งงานกันใหม่ๆ ฉันก็คิดที่จะมีลูก แต่เขาบอกว่าเขาจะได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว ไม่อยากเสียงานเพราะมีลูก ยังไม่อยากมีลูก พอได้เลื่อนตำแหน่ง ก็บอกว่าฉันต้องจ่ายค่าผ่อนบ้านอีก ถ้าฉันท้องลางานเงินเดือนก็จะลดลง ไม่มีเงินจ่ายค่าผ่อนบ้าน พอจ่ายค่าบ้านหมด

บทที่ 25

ถามก็ไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วบอกฉันให้รีบกลับไป เขาไม่เคยเห็นหัวของครอบครัวฉันเลย ฉันทนมามากพอแล้ว สามีแบบนี้ มีไปแล้วมีประโยชน์อะไร?

ช่างเถอะ ฉันก็ไม่ต้องคาดหวังให้สามีของฉันเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นแล้ว ไปอยู่บ้านพี่สาวดีกว่า ถึงแม้ว่าฉันไม่อยากเจอหน้าพี่เขยทุกวันก็ตาม

ฉันพึ่งถึงบ้า