บทที่ 22

ความรู้สึกที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนถาถมเข้ามา ฉันเอนกายขึ้น หายใจถี่ๆ สายตาเริ่ม พร่ามัว

“เรณู เธออ่อนไหวมาก” พี่เขยยืนขึ้น นิ้วเรียวชูขึ้นมาให้ฉันดูแล้ว หัวเราะเสียงต่ำ “มีความรู้สึกเร็วมาก ครู่เดียวก็เปียกหมดแล้ว”

“อย่าพูด.....”ฉันอายจะตายอยู่แล้ว ฉันเอาหน้าซบไปที่ไหล่ของพี่เขย “พี่ไ

บทที่ 23

พี่เขยไม่พูดอะไรเลย เขากะจะออกเองสองแสน ถึงแม้ว่าสองแสนสำหรับบ้านเขามันจะไม่มากนัก แต่ฉันก็ไม่เห็นด้วย ถึงแม้ว่าพี่เขยจะยินยอม แต่เขายังมีแม่เขาอยู่ ฉันต้องนึกถึงท่านด้วยถูกไหม?

ฉันก็เป็นลูกสาวของแม่ฉัน แน่นอนว่าต้องช่วยแม่อยู่แล้ว ฉันให้พี่เขยออกหนึ่งแสน ฉันออกหนึ่งแสน พี่เขยก็ไม่ได้ขั

บทที่ 24

“หรือไม่ใช่?” ฉันกัดฟันถาม “ตอนที่ฉันกับตะวันแต่งงานกันใหม่ๆ ฉันก็คิดที่จะมีลูก แต่เขาบอกว่าเขาจะได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว ไม่อยากเสียงานเพราะมีลูก ยังไม่อยากมีลูก พอได้เลื่อนตำแหน่ง ก็บอกว่าฉันต้องจ่ายค่าผ่อนบ้านอีก ถ้าฉันท้องลางานเงินเดือนก็จะลดลง ไม่มีเงินจ่ายค่าผ่อนบ้าน พอจ่ายค่าบ้านหมด ก