บทที่ 21

“มินตรา ผมคิดว่าเรื่องนี้เราต้องปรึกษากับพ่อแม่ก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ คุณคิดว่าไง?” พี่เขยพูดขึ้น

พี่สาวทำหน้ามุ่ย ถึงแม้ว่าไม่เห็นด้วย แต่ก็เห็นชัดเลยว่าเธอฟังพี่เขย เพราะเธอไม่พูดอะไรต่อ

หลังอาหารเที่ยง พี่สาวก็เข้าไปนอนตามปกติ ส่วนฉันทำความสะอาดบ้าน หลังทำเสร็จตัวฉันก็เต็มไปด้วยหยาด

บทที่ 22

ความรู้สึกที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนถาถมเข้ามา ฉันเอนกายขึ้น หายใจถี่ๆ สายตาเริ่ม พร่ามัว

“เรณู เธออ่อนไหวมาก” พี่เขยยืนขึ้น นิ้วเรียวชูขึ้นมาให้ฉันดูแล้ว หัวเราะเสียงต่ำ “มีความรู้สึกเร็วมาก ครู่เดียวก็เปียกหมดแล้ว”

“อย่าพูด.....”ฉันอายจะตายอยู่แล้ว ฉันเอาหน้าซบไปที่ไหล่ของพี่เขย “พี่ไ

บทที่ 23

พี่เขยไม่พูดอะไรเลย เขากะจะออกเองสองแสน ถึงแม้ว่าสองแสนสำหรับบ้านเขามันจะไม่มากนัก แต่ฉันก็ไม่เห็นด้วย ถึงแม้ว่าพี่เขยจะยินยอม แต่เขายังมีแม่เขาอยู่ ฉันต้องนึกถึงท่านด้วยถูกไหม?

ฉันก็เป็นลูกสาวของแม่ฉัน แน่นอนว่าต้องช่วยแม่อยู่แล้ว ฉันให้พี่เขยออกหนึ่งแสน ฉันออกหนึ่งแสน พี่เขยก็ไม่ได้ขั