บทที่ 20

ที่น่าตลกกว่านั้นคือ ถึงแม้สามีฉันจะเอาเอทีเอ็มเขาให้ฉัน แต่เพียงแค่ให้ฉันใช้เงินนั้นแค่บาทเดียว เขาพลางได้รับข้อความทันที แล้วเขาก็จะถามฉันทันที ว่าใช้ไปทางไหน และมักบอกว่าไม่จำเป็น ก็ไม่ต้องใช้ ต้องประหยัด

นี่มันมีความหมายอะไรหล่ะ?

ฉันไม่ใช้คนที่ใช้ฟุ้งเฟือย เสื้อผ้าที่ฉันซื้ออหลั

บทที่ 21

“มินตรา ผมคิดว่าเรื่องนี้เราต้องปรึกษากับพ่อแม่ก่อนแล้วค่อยตัดสินใจ คุณคิดว่าไง?” พี่เขยพูดขึ้น

พี่สาวทำหน้ามุ่ย ถึงแม้ว่าไม่เห็นด้วย แต่ก็เห็นชัดเลยว่าเธอฟังพี่เขย เพราะเธอไม่พูดอะไรต่อ

หลังอาหารเที่ยง พี่สาวก็เข้าไปนอนตามปกติ ส่วนฉันทำความสะอาดบ้าน หลังทำเสร็จตัวฉันก็เต็มไปด้วยหยา

บทที่ 22

ความรู้สึกที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนถาถมเข้ามา ฉันเอนกายขึ้น หายใจถี่ๆ สายตาเริ่ม พร่ามัว

“เรณู เธออ่อนไหวมาก” พี่เขยยืนขึ้น นิ้วเรียวชูขึ้นมาให้ฉันดูแล้ว หัวเราะเสียงต่ำ “มีความรู้สึกเร็วมาก ครู่เดียวก็เปียกหมดแล้ว”

“อย่าพูด.....”ฉันอายจะตายอยู่แล้ว ฉันเอาหน้าซบไปที่ไหล่ของพี่เขย “พี่ไ