บทที่ 94 หญ้าเข็มและรูกระต่าย

ข้างๆ เขา ชายผมรุงรังก้มหน้า "ทหารบาดเจ็บพวกนั้นตามไม่ไกลหรอก พอพวกเขากลับมาเราก็ขึ้นเขา หาคนมาได้หรือยัง?"

ชายหนวดเคราดกพยักหน้า "หาได้อีกสองคน ล้วนมีฝีมือ ไม่ใช่พวกอ่อนแอ บ่ายนี้รออยู่ในป่าแล้ว แค่รอพวกเราไป"

ตั้งแต่ตัดสินใจจะลงมือ เขาก็เลือกผู้ช่วยสองคนจากกลุ่มผู้

บทที่ 95 การต่อสู้บนเส้นทาง

ข้างหน้า เจียงจือและเสี่ยวหมั่นเดินๆ หยุดๆ

สองคนแบกของหนัก โดยเฉพาะผ้านวมผืนใหญ่ของเสี่ยวหมั่น เดินในป่าไม่สะดวกเลย

และแรงก็ถูกใช้ไปในการรีบเดินช่วงแรก ต้องวางตะกร้าพักเป็นระยะ

เสี่ยวหมั่นมีเหงื่อเต็มหน้า แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เขามองไปทางด้านหลังไม่หยุด

บทที่ 96 นกขมิ้นที่อยู่เบื้องหลัง

เมื่อเห็นคนทั้งสองคนนั้น เจียงจือและเสี่ยวหมั่นก็ตกใจทันที

ห่อยาได้ใช้ไปแล้ว กับดักที่นี่ก็ใช้แล้ว และยังไม่ได้จัดการกับผู้อพยพที่อยู่ข้างๆ

ถ้าชายหนวดเคราดกทั้งสองมาช้ากว่านี้อีกนิด พวกเขาก็จะมีเวลาหลบไปที่กับดักถัดไปที่เสี่ยวหมั่นวางไว้

เจียงจือไม่ซ่อนอาวุธอีก