บทที่ 93 การทำยาและการเรียนวิชา

เมื่อเจียงจือตามมาหา เสี่ยวหมั่นกำลังขยันขันแข็งย่างเนื้อกระต่ายให้ทหารหลายคน

เขานั่งยองๆ ข้างเตาถ่านแดง ใบหน้าแดงก่ำจากความร้อน

เมื่อเห็นเจียงจือ เสี่ยวหมั่นเช็ดเหงื่อ รีบแนะนำให้ทุกคนรู้จัก "พี่ๆ ที่พวกเราอยู่บนภูเขาได้ ก็เพราะป้าเจียงของผมรู้จักยาสมุนไพร

ตอนนี้พ

บทที่ 94 หญ้าเข็มและรูกระต่าย

ข้างๆ เขา ชายผมรุงรังก้มหน้า "ทหารบาดเจ็บพวกนั้นตามไม่ไกลหรอก พอพวกเขากลับมาเราก็ขึ้นเขา หาคนมาได้หรือยัง?"

ชายหนวดเคราดกพยักหน้า "หาได้อีกสองคน ล้วนมีฝีมือ ไม่ใช่พวกอ่อนแอ บ่ายนี้รออยู่ในป่าแล้ว แค่รอพวกเราไป"

ตั้งแต่ตัดสินใจจะลงมือ เขาก็เลือกผู้ช่วยสองคนจากกลุ่มผู้

บทที่ 95 การต่อสู้บนเส้นทาง

ข้างหน้า เจียงจือและเสี่ยวหมั่นเดินๆ หยุดๆ

สองคนแบกของหนัก โดยเฉพาะผ้านวมผืนใหญ่ของเสี่ยวหมั่น เดินในป่าไม่สะดวกเลย

และแรงก็ถูกใช้ไปในการรีบเดินช่วงแรก ต้องวางตะกร้าพักเป็นระยะ

เสี่ยวหมั่นมีเหงื่อเต็มหน้า แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น เขามองไปทางด้านหลังไม่หยุด