บทที่ 403 คนเราต้องมีความฝัน

แต่เจียงจือไม่เคยคลอดลูก เมื่อเจอความวิตกกังวลของชินซื่อก็ไม่รู้จะจัดการอย่างไร ได้แต่พูดปลอบใจ: "วางใจเถอะ! พี่สะใภ้เซียมีประสบการณ์ เขาบอกไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไร แม้แต่แม่เถียนเถาที่อันตรายขนาดนั้นยังดึงกลับมาจากประตูผีได้"

ชินซื่อขยำผ้าเช็ดหน้า: "ฉันก็คิดแบบนั้น แต่ใน

บทที่ 404 มีคนร้ายในหมู่บ้าน

ฝนตกกระหน่ำลงมาจากฟ้า ไม่หยุดทั้งวัน

แห้งแล้งมาหนึ่งเดือน น้ำป่าไหลหลาก น้ำท่วมที่พัดพาดินและใบไม้เติมเต็มร่องเขาที่แห้งผาก ยังมีแนวโน้มจะไหลเข้านาทั้งสองข้าง

น้ำฝนเย็นชุ่มดิน ทำให้คันนาและขอบไร่พังทลายไม่น้อย อุดตันท่อระบายน้ำ

ร่องน้ำเต็ม น้ำไหลพล่าน ชาวนากลัวฟ้าแล้ง

บทที่ 405 พ่อลูกตระกูลอู๋

ตอนต้าเซียงแทงคนในโรงงานยากันยุง รอบๆ เป็นไร่ข้าวโพดทั้งหมด ไม่มีคนอยู่ใกล้ เสียงฝนดังสนั่น ตะโกนเสียงดังก็ไม่มีใครได้ยิน

ตอนนี้วิ่งออกมาก็ต่างกัน ที่นาที่สวีเกินโหย่วอยู่มีคนอื่นกระจายอยู่

เขาตะโกนหนึ่งที ทันใดนั้นก็มีหลายคนหันมามอง

คนก่อเหตุตกใจ ทิ้งจอบ หันตัวพยุงคนข้า