บทที่ 402 ความทุกข์ใจและปมในใจ

สวีฉางโส่วเดินออกไปอย่างโกรธๆ

แต่พอพ้นสายตาสวีเกินเซิง เขาก็ชะลอฝีเท้า หันกลับไปมองสองคนที่ยังโต้เถียงกับสวีเย่าจู่ไม่จบ

หันตัวถอนหายใจปรากฏตัวต่อหน้าพ่อของสวีเกินเซิง: "เหม่าฮว่าเอ๋ย คราวนี้พวกเรามาสร้างความลำบากให้เจ้าแล้ว! น่าสงสารพี่ใหญ่ตายเร็วเกินไป ไม่ได้รอให้ข

บทที่ 403 คนเราต้องมีความฝัน

แต่เจียงจือไม่เคยคลอดลูก เมื่อเจอความวิตกกังวลของชินซื่อก็ไม่รู้จะจัดการอย่างไร ได้แต่พูดปลอบใจ: "วางใจเถอะ! พี่สะใภ้เซียมีประสบการณ์ เขาบอกไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไร แม้แต่แม่เถียนเถาที่อันตรายขนาดนั้นยังดึงกลับมาจากประตูผีได้"

ชินซื่อขยำผ้าเช็ดหน้า: "ฉันก็คิดแบบนั้น แต่ใน

บทที่ 404 มีคนร้ายในหมู่บ้าน

ฝนตกกระหน่ำลงมาจากฟ้า ไม่หยุดทั้งวัน

แห้งแล้งมาหนึ่งเดือน น้ำป่าไหลหลาก น้ำท่วมที่พัดพาดินและใบไม้เติมเต็มร่องเขาที่แห้งผาก ยังมีแนวโน้มจะไหลเข้านาทั้งสองข้าง

น้ำฝนเย็นชุ่มดิน ทำให้คันนาและขอบไร่พังทลายไม่น้อย อุดตันท่อระบายน้ำ

ร่องน้ำเต็ม น้ำไหลพล่าน ชาวนากลัวฟ้าแล้ง