บทที่ 368

ความสุขและความทุกข์ของแต่ละครอบครัว

หม่ากวนลังเลอยู่ สำหรับเขาเงินทดแทนชีวิตสิบตำลึงนั้นต่ำไปหน่อย

แต่เมื่อคิดว่าครอบครัวจะได้อยู่ใกล้ชิด และห้าปีหลังยังได้อิสระ จึงตกลง

ครอบครัวหม่ากวนค่อนข้างเรียบง่าย พ่อแม่อายุห้าสิบ ภรรยากงซื่ออายุราวยี่สิบเจ็ดแปดปี ลูกชายฝาแฝดอายุสิบขวบ และลูกส

บทที่ 369

ความคิดลึกๆ ของผีซื่อ

ในค่ายผู้อพยพมีคนร้องไห้มากมาย ทุกกระท่อมมีคนเช็ดน้ำตา

เจียงจือไม่สนใจความวุ่นวายตรงนี้ เธอทำสัญญากับคนไม่กี่ครอบครัว รู้สึกว่าพอแล้ว

คนต้องรู้จักตัวเอง ครอบครัวเธอยังเลี้ยงปากท้องมากไม่ได้

และที่หมู่บ้านสวีมีคำพูดพื้นบ้าน: คนมากตีตายยาก หมามากนอนกัดกัน ความหมา

บทที่ 370

หยางซานหน้าด้านไม่รู้สึกอาย

เห็นสี่คนขวางทาง เจียงจือขมวดคิ้ว หม่ากวนในฐานะองครักษ์รีบทำหน้าที่: "คุณผู้หญิง ต้องไล่พวกเขาไปไหม?"

มีเจ้านายใหม่ เขาต้องการโอกาสแสดงความสามารถ

เจียงจือโบกมือ มาครั้งที่สองแล้ว ฟังดูว่าเขาจะพูดอะไร

ชายคนนั้นมองคนที่ตามหลังเจียงจือด้วยความอิจฉา เป็นวงจริ