บทที่ 304 ชิงเฮา

เฉี่ยวอวิ๋นอีกไม่กี่วันจะต้องเริ่มทำธูปไล่ยุงด้วยตัวเอง หลังจากนั้นจะมาช่วยที่โรงยาบ่อยไม่ได้

ขณะที่มีหลี่เหล่าสือดูแลเด็ก และยาในหม้อกำลังรอต้มหม้อที่สอง มีเวลาว่างเล็กน้อย

เจียงจือพาเฉี่ยวอวิ๋นและเถียนเทาไปจัดการพื้นที่ภูเขาหลังโรงยาเพื่อปลูกผักสองสามต้น

ชิงเฉวียนวานอยู่ในหุ

บทที่ 305 เลี้ยงไก่

สวีเกินเซิงเลือกสุนัขเก่งมาก สุนัขสามตัวที่เขานำมามีหลังกว้าง ขาใหญ่ ปากใหญ่ หูเล็กสองข้างห้อยลง ดวงตานิ่งสงบ ท่าทางขรึมขลัง

หนีหนีและเสี่ยวไฉเสียต่างอุ้มสุนัขคนละตัวไม่ยอมปล่อย ร้องเรียก "หมาน้อย!" "หมาน้อย!"

ขนสุนัขฟูนุ่ม สัมผัสสบายกว่าเป่ยฉี

ใครใช้ให้เป่ยฉีมีขนแข็งระคายมื

บทที่ 306 การผลิตยากันยุง

เจียงจือพาไก่ตัวผู้สองตัวกลับบ้าน โดยจูงลาแก่ที่แบกตะกร้าสองใบ เจ้าไม่ต้องการให้ใครมาส่ง

เจ้าไม่ได้กลับขึ้นเขามาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว

เส้นทางบนภูเขายังคงเหมือนเดิม แต่หลังจากการปรับปรุงซ้ำๆ มาเป็นเวลากว่าปี ตอนนี้เดินสะดวกกว่าเดิมหลายเท่า

ลาแก่ขึ้นลงเขาทุกวันมาเกือบปีแล้