บทที่ 295 ชินซื่อส่งข้าว

ขณะที่หลายคนคุยกัน ฝนค่อยๆ เบาลง กลายเป็นฝนละอองเล็กๆ

มาที่นี่ไม่ใช่มาคุยเล่น ฝนเบาแล้ว ทุกคนสวมงอบทำงานต่อ

เจียงจือไม่เสียเวลาสำรวจรอบๆ อีก แค่ให้หลี่เหล่าสือปล่อยล่อแก่กินหญ้าแถวนั้น

หลายคนยุ่งจนถึงเที่ยง หลี่เหล่าสือหาฟืนแห้งจากป่ามา ก่อไฟใต้ผ้าน้ำมันที่มุม

ก่อเตาด้

บทที่ 296 เดือนสามที่แสนวุ่นวาย

โดยทั่วไปคนมักคิดว่าเทศกาลตวนอู่ต้องกินบ๊ะจ่าง แต่ในแถบภูเขาเมืองป๋าจวน หลายที่ไม่กินบ๊ะจ่างแต่กินซาลาเปาแทน!

และว่าที่ลูกเขยที่เพิ่งหมั้น หรือลูกเขยใหม่ที่แต่งงานไม่เกินสามปี ต้องส่งซาลาเปาไปให้บ้านแม่ยายจำนวนมาก ส่งทีก็เป็นสิบถึงร้อยลูก

ฝ่ายหญิงได้รับซาลาเปาที่ย

บทที่ 297 เถียนเถาฝากตัวเป็นศิษย์

แม้ถั่วลันเตาคั่วแห้งจะอร่อย แต่ทำลายฟันมาก ครอบครัวทั่วไปจึงกินถั่วลันเตาลวกน้ำเกลือ

ถั่วลันเตาเก็บรักษาง่ายที่สุด กินได้ทุกฤดูกาล

แค่คั่วถั่วลันเตาแห้งให้สุกแล้วตักใส่ชาม ตอนที่ถั่วยังร้อนๆ เทน้ำเกลือผักดองที่ตักจากโอ่งลงไป จะได้ยินเสียง "พึ่บ" แล้วรีบปิดชามทั