บทที่ 284 ในที่สุดก็ได้ระบายความอัดอั้น

มื้อนี้กินอย่างเป็นกันเองและผ่อนคลาย ไม่เหมือนปีแรกที่ขึ้นเขาที่รู้สึกเหมือนรอดตายมาได้

เมื่อปู่เซี่ยวหมั่นและหลี่เหล่าสือเมาลงจากโต๊ะ ย่าเซี่ยวหมั่นก็ไปต้มน้ำแก้เมาให้ทุกคน

คนหนุ่มสาวยังกินไม่อิ่ม ชุนเฟิงถือเหล้าจูงสวีต้าจู้พูดกับเจียงจือ: "ป้า นี่เป็นเหล

บทที่ 285 เด็กที่พ่อแม่ทิ้งไว้

เหลียนฮวาไม่ได้กินขาไก่ สวีเกินชิ่งก็ไม่ได้กิน สุดท้ายชินซื่อก็กินเองพลางเช็ดน้ำตาไปด้วย!

ไม่เพียงแค่ขาไก่ ไก่อ้วนตัวใหญ่ทั้งตัวก็เป็นชินซื่อกินคนเดียว

แต่เจ้ากินไม่หมด อิ่มจนอาเจียน อาเจียนแล้วก็กินอีก กลืนคำสุดท้ายลงไป จึงพูดอย่างพอใจ: "ต่อไปข้าจะไม่คิดถึงมันอีก!

บทที่ 286 นายอำเภอจางมาเยือน

คืนส่งท้ายปีเก่าครั้งที่สองของเจียงจือในหมู่บ้านตระกูลสวีผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันรุ่งขึ้นที่ตั้งใจจะลงเขาไปอวยพรปีใหม่ก็ยังไม่ได้ทำตามที่วางแผนไว้

ฝนตกปนหิมะ ทางเขาลื่น การขึ้นลงเขาลำบาก จึงต้องยกเลิก ได้แค่สองครอบครัวบนเขาอวยพรซึ่งกันและกัน

หนี่หนี่และไฉ่เซียต่างได้รั