บทที่ 283 มื้อรวมญาติครั้งที่สอง

หิมะตก!

ไม่เพียงแค่หนีหนีและไช่เซียที่ดีใจวิ่งเล่นหิมะ ทุกคนต่างยืนอยู่ข้างนอก เงยหน้ามองท้องฟ้า

เกล็ดหิมะขนาดใหญ่โปรยปรายไร้เสียง แม้ทุกอย่างในสายตากำลังเคลื่อนไหว แต่ทั้งโลกกลับดูเหมือนหยุดนิ่ง

เมื่อเห็นภาพอันงดงามเช่นนี้ เจียงจือนึกอยากแต่งกลอน: "...หนึ่งเกล็

บทที่ 284 ในที่สุดก็ได้ระบายความอัดอั้น

มื้อนี้กินอย่างเป็นกันเองและผ่อนคลาย ไม่เหมือนปีแรกที่ขึ้นเขาที่รู้สึกเหมือนรอดตายมาได้

เมื่อปู่เซี่ยวหมั่นและหลี่เหล่าสือเมาลงจากโต๊ะ ย่าเซี่ยวหมั่นก็ไปต้มน้ำแก้เมาให้ทุกคน

คนหนุ่มสาวยังกินไม่อิ่ม ชุนเฟิงถือเหล้าจูงสวีต้าจู้พูดกับเจียงจือ: "ป้า นี่เป็นเหล

บทที่ 285 เด็กที่พ่อแม่ทิ้งไว้

เหลียนฮวาไม่ได้กินขาไก่ สวีเกินชิ่งก็ไม่ได้กิน สุดท้ายชินซื่อก็กินเองพลางเช็ดน้ำตาไปด้วย!

ไม่เพียงแค่ขาไก่ ไก่อ้วนตัวใหญ่ทั้งตัวก็เป็นชินซื่อกินคนเดียว

แต่เจ้ากินไม่หมด อิ่มจนอาเจียน อาเจียนแล้วก็กินอีก กลืนคำสุดท้ายลงไป จึงพูดอย่างพอใจ: "ต่อไปข้าจะไม่คิดถึงมันอีก!