บทที่ 285 เด็กที่พ่อแม่ทิ้งไว้

เหลียนฮวาไม่ได้กินขาไก่ สวีเกินชิ่งก็ไม่ได้กิน สุดท้ายชินซื่อก็กินเองพลางเช็ดน้ำตาไปด้วย!

ไม่เพียงแค่ขาไก่ ไก่อ้วนตัวใหญ่ทั้งตัวก็เป็นชินซื่อกินคนเดียว

แต่เจ้ากินไม่หมด อิ่มจนอาเจียน อาเจียนแล้วก็กินอีก กลืนคำสุดท้ายลงไป จึงพูดอย่างพอใจ: "ต่อไปข้าจะไม่คิดถึงมันอีก!

บทที่ 286 นายอำเภอจางมาเยือน

คืนส่งท้ายปีเก่าครั้งที่สองของเจียงจือในหมู่บ้านตระกูลสวีผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันรุ่งขึ้นที่ตั้งใจจะลงเขาไปอวยพรปีใหม่ก็ยังไม่ได้ทำตามที่วางแผนไว้

ฝนตกปนหิมะ ทางเขาลื่น การขึ้นลงเขาลำบาก จึงต้องยกเลิก ได้แค่สองครอบครัวบนเขาอวยพรซึ่งกันและกัน

หนี่หนี่และไฉ่เซียต่างได้รั

บทที่ 287 เสบียงหลวงของซิ่วไฉเซีย

ภาพอันยิ่งใหญ่ที่แท้จริงควรเป็นนายอำเภอจาง

ร่างสูงโปร่งที่สูงกว่าคนอื่นอย่างเห็นได้ชัดเดินอยู่ในหมู่บ้านตระกูลสวี ดูราวกับเสาไฟเคลื่อนที่

โชคดีที่ชาวบ้านได้รับคำสั่งแล้ว ไม่มีใครมามุงดู

แม้จะยังไม่พ้นช่วงปีใหม่ ชาวบ้านก็ลงไปทำงานในไร่นาแล้ว สองสามคนกระจายอยู่ตา