บทที่ 282 ที่มาของการกินไก่

เมื่อชินซื่อถูกกดไว้ สวีเกินชิ่งและสวีเกินเซิงก็วิ่งตามออกมา

เจียงจือดึงหลี่เหล่าสือออก แล้วกอดชินซื่อที่กำลังดิ้นรนและขีดข่วนไว้เอง พยายามปลอบประโลม: "ชินหลิง อย่ากลัว อย่ากลัว!"

เมื่อได้ยินเสียงเจียงจือและได้ยินชื่อตัวเอง ชินซื่อก็สงบลง หันไปมองสวีเกินชิ่งและคนอื่นๆ

บทที่ 283 มื้อรวมญาติครั้งที่สอง

หิมะตก!

ไม่เพียงแค่หนีหนีและไช่เซียที่ดีใจวิ่งเล่นหิมะ ทุกคนต่างยืนอยู่ข้างนอก เงยหน้ามองท้องฟ้า

เกล็ดหิมะขนาดใหญ่โปรยปรายไร้เสียง แม้ทุกอย่างในสายตากำลังเคลื่อนไหว แต่ทั้งโลกกลับดูเหมือนหยุดนิ่ง

เมื่อเห็นภาพอันงดงามเช่นนี้ เจียงจือนึกอยากแต่งกลอน: "...หนึ่งเกล็

บทที่ 284 ในที่สุดก็ได้ระบายความอัดอั้น

มื้อนี้กินอย่างเป็นกันเองและผ่อนคลาย ไม่เหมือนปีแรกที่ขึ้นเขาที่รู้สึกเหมือนรอดตายมาได้

เมื่อปู่เซี่ยวหมั่นและหลี่เหล่าสือเมาลงจากโต๊ะ ย่าเซี่ยวหมั่นก็ไปต้มน้ำแก้เมาให้ทุกคน

คนหนุ่มสาวยังกินไม่อิ่ม ชุนเฟิงถือเหล้าจูงสวีต้าจู้พูดกับเจียงจือ: "ป้า นี่เป็นเหล