บทที่ 222 เก็บดอกสายน้ำผึ้ง

เจียงจือกลับหมู่บ้านด้วยรถม้าที่จ้าง นอกจากผลลูกแพร์ตามฤดูกาล ยังมีเนื้อหมู น้ำมันใส และของใช้ต่างๆ ที่สัญญาไว้กับชาวบ้าน

หมู่บ้านตระกูลสวีเคยมีต้นแพร์ แต่ถูกผู้อพยพตัดไปทำกระท่อม ตอนนี้จึงไม่มีให้กิน

เจียงจือแจกลูกแพร์ให้ทุกบ้านหลังละลูก แจกหมดทั้งตะกร้า ทำให้เด็กๆ ด

บทที่ 223 สวีเกินเป่าอยากขอโทษ

ขณะที่สวีเอ้อร์รุ่ยไปส่งน้ำยาที่เมืองหลีฮวา เจียงจือตรวจดูน้ำในนาขั้นบันได แล้วจัดการเถามันเทศที่ปลูกในร่องดินต่างๆ

รอจนดวงอาทิตย์คล้อยไปทางตะวันตก เงาเขาบังพื้นที่ลาดชัน และน้ำค้างเริ่มเกาะใบไม้ จึงลงไปเก็บฝ้าย

เพราะช่วงแสงแดดสั้น ต้องตากแดดทุกวันสมอฝ้ายจึงจะแตก

บทที่ 224 ไม่ให้อภัย

เรื่องไม้และอิฐหินสำหรับซ่อมบ้านในหมู่บ้าน เจียงจือเคยปรึกษากับกลุ่มแปดคนเรื่องการซื้อรวม

การซ่อมบ้านเป็นเรื่องใหญ่ ที่การซื้อรวมยังไม่มีความคืบหน้า เพราะแต่ละบ้านยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะซ่อมบ้านแบบไหน

บางคนจะสร้างบ้านดินดิบ มีแรงงานในครอบครัวมาก ลำบากหน่อย ใช้เวลาหนึ่งถึงสองป