บทที่ 187 การสื่อสาร

หลังจากโดนตี ชินซื่อก็ได้ลูกสะใภ้คนเล็กช่วยใส่กางเกงและพยุงกลับไป

พ้นสายตาผู้คนแล้ว ชินซื่อถึงร้องไห้ด้วยความเสียใจ: อายุปูนนี้แล้วยังโดนตีก้น อายบรรพบุรุษตายเลย!

นึกถึงตอนไม้ไผ่ฟาดลงบนขาก็ขนลุก แต่ก็รู้สึกโล่งใจนิดหน่อย: ดีที่ตอนโดนตีไม่มีผู้ชายพวกนั้นอยู่ ไม่งั้นคงอยู่ไม่ไ

บทที่ 188 ข้าวโพดอ่อน

ปู่เสี่ยวหมั่นได้ยินเรื่องแบ่งกระต่ายและลูกไก่ให้ชาวบ้านเลี้ยง ก็พยักหน้าเห็นด้วย: เมื่อทุกคนอยู่ดีกินดี บ้านเมืองถึงจะสงบสุข ไม่ต้องทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อเงินไม่กี่เหรียญ

ตอนนี้เอ้อร์รุ่ยและเสี่ยวหมั่นอยู่ในหมู่บ้านมากขึ้นเรื่อยๆ งานเกษตรบนเขาส่วนใหญ่เป็นชุนเฟิงกับปู่เสี่ยวหมั่

บทที่ 189 เก็บเกี่ยวพืชเขียว

"ขายข้าวโพดอ่อน?" หัวหน้าจางงงไปครู่หนึ่ง

เขาเคยกินข้าวโพดอ่อนล้วนแต่เป็นของที่คนอื่นให้ หรือไม่ก็ไปเก็บจากไร่ชาวบ้านโดยตรง ไม่เคยซื้อจากตลาดจริงๆ

ชาวบ้านล้วนเสียดายข้าว ที่ไหนจะกล้าเก็บพืชผลที่ยังไม่โตเต็มที่มากิน

เจียงจือเห็นสีหน้าเขา ใจก็หายวูบ: ไม่จริงนะ! ไม่มีใ