บทที่ 186 การลงโทษ

เจียงจือตบไปหนึ่งที ทำให้ชินซื่อเซถลาไป เจ้านิ่งงันไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า "ข้า...ข้า...แค่ผักสองต้นคุณก็จะตบข้า?"

เจ้าแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น: เวลาผู้หญิงมีเรื่องกัน ไม่ใช่แค่ด่าทอกันเหรอ?

เจียงจือสีหน้าเย็นชา "แค่ตบไปทีเดียวยังถือว่าเบาไป"

เจ้าหันไปพูดกับเด็กๆ ท

บทที่ 187 การสื่อสาร

หลังจากโดนตี ชินซื่อก็ได้ลูกสะใภ้คนเล็กช่วยใส่กางเกงและพยุงกลับไป

พ้นสายตาผู้คนแล้ว ชินซื่อถึงร้องไห้ด้วยความเสียใจ: อายุปูนนี้แล้วยังโดนตีก้น อายบรรพบุรุษตายเลย!

นึกถึงตอนไม้ไผ่ฟาดลงบนขาก็ขนลุก แต่ก็รู้สึกโล่งใจนิดหน่อย: ดีที่ตอนโดนตีไม่มีผู้ชายพวกนั้นอยู่ ไม่งั้นคงอยู่ไม่ไ

บทที่ 188 ข้าวโพดอ่อน

ปู่เสี่ยวหมั่นได้ยินเรื่องแบ่งกระต่ายและลูกไก่ให้ชาวบ้านเลี้ยง ก็พยักหน้าเห็นด้วย: เมื่อทุกคนอยู่ดีกินดี บ้านเมืองถึงจะสงบสุข ไม่ต้องทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อเงินไม่กี่เหรียญ

ตอนนี้เอ้อร์รุ่ยและเสี่ยวหมั่นอยู่ในหมู่บ้านมากขึ้นเรื่อยๆ งานเกษตรบนเขาส่วนใหญ่เป็นชุนเฟิงกับปู่เสี่ยวหมั่