บทที่ 15 หลบไฟป่า (1)

เจียงจือสวมเสื้อผ้ารองเท้าอย่างรวดเร็ว มวยผมลวกๆไว้หลังหัว เปิดประตู กดใจที่เต้นระรัวพูดอย่างหงุดหงิด: "ไหม้ก็ไหม้สิ!"

ขึ้นเขามาครึ่งเดือน แทบจะสองสามวันมีไฟสว่าง ไม่กี่วันนี้ยิ่งถี่ขึ้น

นึกถึงบ้านในหมู่บ้านที่ถูกเผา ตอนแรกทุกคนยังโกรธเสียใจ ค่อยๆชาชิน กลางคืนก็ไม่ดูความเคลื่

บทที่ 16 หนีไฟป่า (2)

ไม่แปลกที่ปู่เสี่ยวหมั่นจะสิ้นหวัง เพราะการรับรู้ย่อมกำหนดการกระทำ

เมื่อครู่นี้ เขาเห็นแสงสีแดงเหนือศีรษะที่สว่างขึ้นเรื่อยๆ รู้ว่าไฟนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก

สิ่งที่ชาวเขากลัวที่สุดคือการเผาป่า ลมพัดพาประกายไฟปลิวว่อน ตกที่ไหนก็ไหม้ที่นั่น

ตอนนี้สองครอบครัวอยู่บนเขา รอบๆ มีแต่ห

บทที่ 17 หนีไฟป่า (3)

"เร็ว เอาแขนเสื้อปิดจมูกและปาก!" เจียงจือตะโกนพลางวิ่งอย่างรีบร้อน

เสื้อผ้าที่เปียกน้ำโคลนจากหลุมดินตอนจุดไฟเมื่อครู่ ตอนนี้ยังชื้นอยู่ พอดีป้องกันควันได้

สวีเอ้อร์รุ่ยและเสี่ยวหมั่นถูกควันรมจนแทบหายใจไม่ออก พอได้ยินคำเตือนก็รีบซุกหน้าเข้าข้อศอก มีผ้าเปียกกรองควันหนา พวกเขา