บทที่ 14 เหนียฟานเทียนบนเส้นทางอพยพ

กลับถึงบ้าน เจียงจือกินข้าวโพดข้นกับเฉี่ยวอวิ๋น ทุกคนก็แยกย้ายไปทำงาน

เฉี่ยวอวิ๋นอยู่บ้านปอกเปลือกผลชิงกัง เพื่อทุกวันจะได้บดแป้งแบ่งให้บ้านเสี่ยวหมั่นบ้าง

เจียงจือถือมีดฟันและจอบ แบกตะกร้าออกไปข้างนอก

เจ้าจะหาฟืน และถือโอกาสสำรวจป่าเขารอบๆที่อยู่อาศัยให้ละเอียด

บทที่ 15 หลบไฟป่า (1)

เจียงจือสวมเสื้อผ้ารองเท้าอย่างรวดเร็ว มวยผมลวกๆไว้หลังหัว เปิดประตู กดใจที่เต้นระรัวพูดอย่างหงุดหงิด: "ไหม้ก็ไหม้สิ!"

ขึ้นเขามาครึ่งเดือน แทบจะสองสามวันมีไฟสว่าง ไม่กี่วันนี้ยิ่งถี่ขึ้น

นึกถึงบ้านในหมู่บ้านที่ถูกเผา ตอนแรกทุกคนยังโกรธเสียใจ ค่อยๆชาชิน กลางคืนก็ไม่ดูความเคลื่

บทที่ 16 หนีไฟป่า (2)

ไม่แปลกที่ปู่เสี่ยวหมั่นจะสิ้นหวัง เพราะการรับรู้ย่อมกำหนดการกระทำ

เมื่อครู่นี้ เขาเห็นแสงสีแดงเหนือศีรษะที่สว่างขึ้นเรื่อยๆ รู้ว่าไฟนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก

สิ่งที่ชาวเขากลัวที่สุดคือการเผาป่า ลมพัดพาประกายไฟปลิวว่อน ตกที่ไหนก็ไหม้ที่นั่น

ตอนนี้สองครอบครัวอยู่บนเขา รอบๆ มีแต่ห