บทที่ 13 ครอบครัวที่กินรากหญ้า

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉี่ยวอวิ๋นอยู่บ้านต้มหม้อทำอาหาร เจียงจือเอาวุ้นที่ต้มเมื่อวานออกมา ใส่เครื่องปรุงแล้วบรรจุในตะกร้าเล็ก

เสี่ยวหมั่นและเอ้อร์รุ่ยเมื่อวานก็สร้างแคร่ก่อผนัง เจ้าต้องไปดูว่าทำอย่างไรบ้าง และถือโอกาสเอาอาหารไปให้

ทุกคนหลบขึ้นเขา ไม่มีผลผลิตจากที่ดิน อาหา

บทที่ 14 เหนียฟานเทียนบนเส้นทางอพยพ

กลับถึงบ้าน เจียงจือกินข้าวโพดข้นกับเฉี่ยวอวิ๋น ทุกคนก็แยกย้ายไปทำงาน

เฉี่ยวอวิ๋นอยู่บ้านปอกเปลือกผลชิงกัง เพื่อทุกวันจะได้บดแป้งแบ่งให้บ้านเสี่ยวหมั่นบ้าง

เจียงจือถือมีดฟันและจอบ แบกตะกร้าออกไปข้างนอก

เจ้าจะหาฟืน และถือโอกาสสำรวจป่าเขารอบๆที่อยู่อาศัยให้ละเอียด

บทที่ 15 หลบไฟป่า (1)

เจียงจือสวมเสื้อผ้ารองเท้าอย่างรวดเร็ว มวยผมลวกๆไว้หลังหัว เปิดประตู กดใจที่เต้นระรัวพูดอย่างหงุดหงิด: "ไหม้ก็ไหม้สิ!"

ขึ้นเขามาครึ่งเดือน แทบจะสองสามวันมีไฟสว่าง ไม่กี่วันนี้ยิ่งถี่ขึ้น

นึกถึงบ้านในหมู่บ้านที่ถูกเผา ตอนแรกทุกคนยังโกรธเสียใจ ค่อยๆชาชิน กลางคืนก็ไม่ดูความเคลื่