บทที่ 127 ญาติร่วมสกุล สวีฉางโส่ว

หลิวซื่อมีลูกชายสองคน ลูกชายคนเล็กสวีเกินเป่ากลัวเมีย ลูกก็เพิ่งสามขวบ ร่างกายไม่แข็งแรงต้องมีคนอุ้มแบกตลอด

ลูกชายคนโตสวีเกินโหย่วและลูกสะใภ้คนโตล้วนขยัน ลูกๆก็ลงมือทำงานในไร่ได้ ครอบครัวต้องพึ่งลูกชายคนโตคนนี้รับผิดชอบทุกอย่าง

การกลับบ้านก็เป็นความคิดของลูกชายค

บทที่ 128 พยาธิดูดเลือดกำลังมา

พยาธิดูดเลือดกำลังจะมา แต่เสี่ยวหมั่นบนเขาดูเหมือนจะยังไม่รู้ ตอนนี้กำลังนั่งใต้ชายคาอุ้มหนีหนี ยิ้มแย้มดูหมูป่าตัวเล็กต่อสู้กับเสี่ยวหมั่นและสวีเอ้อร์รุ่ย

เพราะอากาศหนาวอยากขยับร่างกาย สองคนว่างๆก็เล่น "ฆ่าหมู" กับหมูป่าตัวเล็ก คนหนึ่งจับคอคนหนึ่งดึงขา พยายามกดลงพื

บทที่ 129 กินข้าวแข็งแบบนุ่มนวล

สวีฉางโส่วและคนอื่นๆเดินๆหยุดๆ ปีนขึ้นเขาอ้อมหน้าผา เห็นที่พักถ้ำที่ซ่อมแซมแล้วอยู่ตรงหน้า กำลังที่เพิ่งรวบรวมมาก็หมดไป

ทุกคนเอนพิงต้นไม้พักผ่อนอย่างเหนื่อยล้า

"พระเจ้า ทางนี้เดินยากจริงๆ ไม่อยากเดินเป็นครั้งที่สอง" สวีฉางโส่วหอบหายใจแรง รู้สึกว่าคอแทบจะมีควันออกมา