บทที่ 11 ลูกคนขี้ขลาดที่เป็นฮีโร่ไม่ได้

แน่นอน สวีโหย่วไฉแสดงสีหน้าซับซ้อน กัดฟันดังกรอดๆ แต่ไม่พูดจาหยาบคายอีก

รากเหง้าของเขาอยู่ที่หมู่บ้านตระกูลสวี ต่อให้รุ่งเรืองในอนาคตก็ต้องพึ่งพาเพื่อนบ้านอยู่ดี

พี่ชายของสวีโหย่วไฉ สวีโหย่วเมากล่าวขึ้นมา ยิ้มจนใบหน้าย่น: "เฮ้อ ป้าเจียง พวกเราล้วนเป็นคนหมู่

บทที่ 12 ขนมวุ้นชิงกังจานแรก

หลังจากสร้างแคร่แรกในห้องหลักของเจียงจือสำเร็จ ก็รีบสร้างแคร่ให้โรงเผาถ่านด้วย

หลายวันมานี้นอนบนใบไม้ตลอด แม้จะปูหนาและห่มผ้าห่ม แต่ความเย็นจากพื้นก็ยังแทรกเข้ามา

และตามที่ปู่เสี่ยวหมั่นบอก ฤดูฝนพรำที่ทั้งชื้นทั้งเปียกก็ควรจะมาถึงแล้ว เมื่อฝนตกก็ไม่มีวันฟ้าใส

ถึงตอนนั้

บทที่ 13 ครอบครัวที่กินรากหญ้า

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉี่ยวอวิ๋นอยู่บ้านต้มหม้อทำอาหาร เจียงจือเอาวุ้นที่ต้มเมื่อวานออกมา ใส่เครื่องปรุงแล้วบรรจุในตะกร้าเล็ก

เสี่ยวหมั่นและเอ้อร์รุ่ยเมื่อวานก็สร้างแคร่ก่อผนัง เจ้าต้องไปดูว่าทำอย่างไรบ้าง และถือโอกาสเอาอาหารไปให้

ทุกคนหลบขึ้นเขา ไม่มีผลผลิตจากที่ดิน อาหา